آنچه در پي مي‌آيد رواياتي است که مخاطبان ارجمند را با برکات اين ذکر آسماني بيشتر آشنا مي‌کند.

* نوشتن حسنه:
پيامبر صلى‏الله‏عليه ‏و ‏آله: إذا قالَ الْعَبدُ عِندَ مَنامِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ يَقولُ اللّه‏ُ: مَلائِکَتى! اُکتُبُوا بِالْحَسَناتِ نَفسَهُ إلَى الصَّباحِ؛
هرگاه بنده‏اى هنگام خوابش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم بگويد، خداوند به فرشتگان مى‏گويد: به تعداد نفس‏هايش تا صبح برايش حسنه بنويسيد. (جامع الأخبار، ص 42)

* پاکي از گناه:
پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اَلْعَبد... إِنْ قالَ فى أوَّلِّ وُضوئِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ طَهُرَت أعضاؤُهُ کُلُّها مِنَ الذُّنوبِ؛
اگر بنده‏اى... در ابتداى وضويش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم بگويد همه اعضايش از گناهان پاک مى‏شود. (تفسير الامام العسکرى عليه‏السلام، ص 521)

* سپر از زبانيه:
پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: مَن أرادَ أَنْ يُنجِيَهُ اللّه‏ُ مِنَ الزَّبانيَةِ التِّسعَةِ عَشَرَ فَلْيَقرَأْ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ فَإنَّها تِسعَةَ عَشَرَ حَرفا لِيَجعَلَ اللّهُ کُلَّ حَرفٍ مِنها جُنَّةً مِن واحدٍ مِنهُم؛
هرکس مى‏خواهد خداوند او را از زبانيه (فرشتگان عذاب) نوزده‏گانه برهاند، بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم را قرائت کند زيرا آن نوزده حرف است. تا خداوند هر حرف آن را سپرى در مقابل يکى از آن فرشتگان قرار دهد. (بحارالأنوار، ج 89 ، ص 258)

* اعظم آيات قرآن:
امام کاظم عليه‏السلام: سُئِلَ الکاظِمُ عليه‏السلام: و أىُّ آيَةٍ أَعظَمُ فى کِتابِ اللّه‏ِ؟ فَقالَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ؛
از امام کاظم عليه‏السلام پرسيدند: کداميک از آيات کتاب خدا برتر و بزرگ‏تر است؟ فرمودند: بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم. (بحارالأنوار، ج 89 ، ص 238)

* جايگاه بسم الله:
امام رضا عليه‏السلام: إنَّ بِسمِ اللّه‏ِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ أقرَبُ إلَى اسْمِ اللّه‏ِ الأْعظَمِ مِن سَوادِ الْعَينِ إلى بَياضِها؛
بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم، به اسم اعظم نزديک‏تر است از سياهى چشم به سفيدى‏اش. (عيون أخبار الرضا، ج 1)

* کليد درهاي طاعت:
امام صادق عليه‏السلام: اِغْلِقُوا أَبوابَ الْمَعصيَةِ بِالإْسْتِعاذَةِ وَ افْتَحُوا أبوابَ الطّاعَةِ بِالتَّسميَةِ؛
درهاى گناهان را با استعاذه (پناه بردن به خدا) ببنديد و درهاى طاعت را با بسم اللّه‏ گفتن بگشاييد. (الدعوات، ص 52)

* شراکت شيطان:
امام صادق عليه‏السلام: إذا تَوَضَّأَ أحَدُکُم و لَم يُسَمَّ کانَ لِلشَّيطانِ فى وُضوئِهِ شِرکٌ و إن أکَلَ أو شَرِبَ أو لَبِسَ و کُلُّ شَى‏ءٍ صَنَعَهُ يَنبَغى أن يُسَمِّى عَلَيهِ فَإن لَم يَفعَل کانَ لِلشَّيطانِ فيهِ شِرکٌ؛

هرگاه يکى از شما وضو بگيرد و بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم نگويد، شيطان در آن شريک است و اگر غذا بخورد و آب بنوشد يا لباس بپوشد و هر کارى که بايد نام خدا را بر آن جارى سازد، انجام دهد و چنين نکند، شيطان در آن شريک است. (محاسن، ج 2، ص 433)/ايسنا