اديان نيوز:
هاشم سروش پور: به راستی کدام یک از صفات امیرالمؤمنین علی(ع) را باید مدنظر بگیریم تا بخواهیم به آن بپردازیم. او یک فرد جامع‌الصفات است که ابعاد وجودی مختلفی دارد و هیچکس به درستی او را نشناخته است. پیغمبر(ص) به على(ع) خطاب فرمود: که خدا را سزاوار معرفتش کسى جز من و تو نشناخت و تو را نیز چنان که باید و شاید کسى جز خدا و من نشناخت (مناقب ابن شهر‌آشوب جلد 2 ص 51)

اما به چه دلیل است که مردم جامعه نمی‌توانند ایشان را به درستی بشناسند و حق او را به جا آورند. چطور او را به مدت 25 سال خانه نشین می‌کنند. چه علتی دارد که حتی یک نفر را نمی‌تواند با خود محرم بداند و سر در چاه برده و درد دل خود را با چاه می‌گوید.

چطور می‌شود که مردم فرمایش پیامبر اکرم(ص) که فرمودند: «هذا علی مع القرآن و القرآن مع علی» را به یاد نمی‌آورند و  قرآن ناطق را رها و سراغ نوک نیزه‌ها می‌روند. گذشته دیروز خود را در بازگشت از حجه‌الوداع فراموش کرده و اسیر فتنه‌گران می‌شوند و بصیرت و تیزبینی خود را از دست می‌دهند و دل در گرو دشمنان می‌دهند.

کسانی که تا دیروز در رکاب پیامبر شمشیر می‌زدند و خود را از صحابی نزدیک وی برمی‌شمردند و بر پیشانی‌های خود آثار مهر داشتند و پشت سر رسول‌الله نماز اقامه می‌کردند، روز دیگر بر خاندان او شمشیر می‌کشند و در پی جمع کردن هیزم برای به آتش کشیدن خانه ذریه پیغمبر مشغول می‌شوند. آیا باید باور کنیم این جماعت سر ریسمانی که به گردن جانشین رسول خدا می‌باشد در دست خود گرفته و آن را می‌کشند.

چه شده است که شورای سقیفه تشکیل می‌دهند و تشخیص عدم صلاحیت برای جانشین پیامبر صادر می‌نمایند و جسارت را به نهایت می‌رسانند و می‌گویند ایشان در لحظات آخر عمر خویش دچار هذیان بوده‌است. وقتی خوب فکر می‌کنیم و تاریخ را ورق می‌زنیم شاهد آن هستیم که این جماعت از اول هم فقط به فکر منافع خود و خانواده خویش بوده و آن را بر هر چیز دیگری ترجیح می‌دادند. هر وقت که احساس خطر می‌کردند در پشت دیگران خود را پنهان می‌نمودند و مترصد فرصتی برای دریافت حق خود(!) بودند و امام اول شیعیان به درستی ایشان را شناخته‌اند.

حضرت علی(ع) می‌فرمایند: اختلاف همیشه فکرها را ویران می‌کند (نهج‌البلاغه کلمات قصار) ایشان در خطبه قاصعه که از طولانی‌ترین خطبه‌های نهج‌البلاغه است، می‌فرمایند: «پس نظر کنید چه می‌کردند، آن هنگام که همه ملت با هم ائتلاف و اتحاد داشتند، دل‌ها به هم نزدیک بود، دست‌ها برای یکدیگر کار می‌کرد و شمشیرهاشان پشت و پناه همدیگر و دیدگان به یک سو دوخته و تصمیم‌ها یگانه بود.

آیا همان‌ها در آن موقع در حال ترقی و تکامل نبودند و آیا آن همه قدرت نداشتند؟ ولی در همان ملت‌ها هنگامی که با هم افتراق و اختلاف پیدا کردند و کلمات‌شان با یکدیگر متفاوت شد و جناح‌بندی‌ها میان آنها به وجود آمد، خداوند لباس کرامت را از آنان سلب کرد و نعمت‌ها را از آنها گرفت و اخبار ایشان به عنوان پند و موعظه برای ما باقی ماند.
در لحظات آخر عمر خویش می‌فرماید: «سلونى قبل ان تفقدونى» اما صد آه و افسوس از دست مردم جاهل زمانه، که درخواست ایشان دانستن تعداد موهای صورت خود می‌باشد.

هنگام شهادت امام علی(ع)، مردم از شنیدن محل شهادت ایشان اظهار تعجب می‌کردند و جبرئیل در آسمان و زمین ندا سرداد: «سوگند به خدا که ارکان هدایت درهم شکست و ستاره‌های دانش نبوت تاریک و نشانه‌‌های پرهیزگاری برطرف گردید و عروه‌الوثقی الهی گسیخته شد. پسرعموی رسول خدا شهید شد، سیدالاوصیا و علی مرتضی به شهادت رسید. وی را شقی‌ترین اشقیاء، به شهادت رسانید. / شبكه ايران