مژده ای دوستان که می گويند پس از 124000 پيغمبر، اينبار کسی خود را پيغمبر خدا بر اهل زمين خوانده است که او را عليمحمد باب فرزند يک پارچه فروش شيرازی می ناميدند. در کمالات وی همين بس که نه تنها اولين پيغمبری است که ادعای ظهور الله در زمين (یعنی ظهور خودش) را نمود، که گوی سبقت از سايرين به سبب کتابت توبه نامه ای ربود. آری. توبه از پيغمبری خويش!!

اسناد توبه باب از تمامی ادعاهای دروغينش نه فقط در کتب اسلام گرايان، که در کتب خود بهائی ها و بابی ها آنقدر آمده است که احتياجی به دليل ندارد. اين هم از همان قسمت های تاريخ ننگينی است که قابل توجيه نيست. علاوه بر آدرسهائی که از کتب مسلمي در جريان توبه باب به شما می دهم، آدرس عين اين متن را در کتبی از خود بابی ها و بهائی ها که با اين وجود ايشان را پيغمبر می دانند به شما می دهم. ابتدا جريان توبه باب:

وقتی در مجالس مختلف مناظره با علي محمد، علی رقم آسان بودن و بديهی بودن برخی سوالات، اوج بی سوادی وی بر همگان آشکار گرديد و باب با فضاحت بسيار به معذرت خواهی و سر افکندگی مجبور گرديد، (اينجا را ببينيد) ارتداد وی بر همگان آشکار شد و علمای وقت حکم به ارتداد وی صادر و خواستار اعدام وی توسط مقامات وقت گرديدند. اگر چه وی را نوعی از مرتد دانستند که با توبه نيز حد وی ساقط نخواهد شد. در همين حال، عده ای از نزديکان شاه، از او خواستند برای فرار از اين مجازات، توبه نامه ای نوشته، مهر و امضا نمايد و در آن از مقام همايونی شاه تقاضای عفو نمايد. وی نيز توبه نامه ای بدين متن تنظيم کرد:

" فداك روحي الحمدالله كما هو اهله و مستحقه كه ظهورات فضل و رحمت خود را در هر حال بر كافه عباد خود شامل گردانيده. بحمدالله ثم الحمدلله كه مثل آن حضرت را ينبوع رأفت و رحمت خود فرموده كه به ظهور عطوفتش عفو از بندگان و تستر بر مجرمان و ترحم بر ياغيان فرموده. شهدالله من عنده كه اين بنده ضعيف را قصدي نيست كه خلاف رضاي خداوند عالم و اهل ولايت او باشد. اگر چه بنفسه وجودم ذنب صرف است ولي چون قلبم موفق به توحيد خداوند جلّ ذكره و نبوت رسول او (ص) و ولايت اهل ولايت اوست و لسانم مقر بر كل ما نزل من عندالله است، اميد رحمت او را دارم و مطلقاً خلاف رضاي حق را نخواسته ام و اگر كلماتي كه خلاف رضاي او بوده از قلمم جاري شده، غرضم عصيان نبوده و در هر حال مستغفر و تائبم حضرت او را و اين بنده را مطلق علمي نيست كه منوط به ادعايي باشد، استغفرالله ربي و اتوب اليه من ان ينسب الي الامر و بعضي مناجات و كلمات كه از لسان جاري شده دليل بر هيچ امري نيست و مدعي نيابت خاصه حضرت حجت الله عليه السلام را محض ادعاي مبطل و اين بنده را چنين ادعايي نبوده و نه ادعاي ديگر، مستدعي از الطاف حضرت شاهنشاهي و آن حضرت چنانست كه اين دعاگو را به الطاف و عنايات بساط رأفت و رحمت خود سرافراز فرمايند، والسلام»

اصل اين توبه نامه با امضاء و مهر وی در موزه اسناد مجلس ايران موجود است و اهل فن و تاريخ نويسان مختلف بر صحت آن و نسبت آن به شخص باب صحه گذاشته اند، و حتی کمتر بابی يا بهائی پيدا شده که آنرا مردود شمارد. در کتابی که ابو الفضل گلپايگانی، نويسنده و مبلغ بهائی نگاشته است، عين همين متن را آورده است! اگر چه امروزه بهائيان مانند هميشه منکر همه چيز و همه کس می شوند و ممکن است منکر اين توبه نامه نيز باشند ولی بزرگترين سند اصل آن است که هنوز موجود است. هوس دزدی هم به سر خيلی ها زده است تا اين سند تاريخی را (به مانند کتب پر از غلط باب) از آن مکان به سرقت برده و سر به نيست کنند، ولی با کمال تاسف برای طرفداران این فرقه، بايد عرض کنم که مدتی پيش به جهت مسائل امنيتی و به دليل افزايش تهديدها،  اين توبه نامه به گاو صندوق مطمئنی در آن مرکز منتقل شده و تحت شديدترين تدابير امنيتی محافظت می شود.
--------------------------
نقل از: كانون فرهنگي رهپويان وصال سيراز